Witaj, Gość
Główna » Artykuły » Moje artykuły

AFRYKA - STREFOWOŚĆ KLIMATYCZNA, ROŚLINNA I GLEBOWA

Afryka – strefowość klimatyczna, roślinna i glebowa

Afryka to drugi co do wielkości kontynent na Ziemi. Północne wybrzeża tego lądu nad Morzem Śródziemnym były znane Grekom i Rzymianom już w starożytności. Nazwę Africa stosowano na oznaczenie rzymskiej prowincji obejmującej obszary Kartaginy i północnej Libii, a z czasem objęto tą nazwą cały ląd. Afryka ma szczególne położenie geograficzne, gdyż przecinają ją dwie charakterystyczne linie – równik i południk zerowy. Symetryczne położenie względem równika wpływa na strefowość geograficzną wielu elementów afrykańskiego środowiska przyrodniczego.

Na południu Afryki wzdłuż zwrotnika Koziorożca notowane są wyższe opady niż na północy wzdłuż zwrotnika Raka i dlatego powstała tam półpustynia Kalahari z ubogą roślinnością

 

Już wiesz

  • że Afryka leży symetrycznie względem równika;

  • jakie są współzależności między klimatem, roślinnością i glebą na danym obszarze;

  • czym są czynniki klimatotwórcze;

  • jakie są elementy klimatu;

  • jak odczytywać dane z diagramu klimatycznego;

  • jakie są elementy środowiska przyrodniczego.

Nauczysz się

  • wykorzystywać mapy tematyczne do charakterystyki położenia geograficznego Afryki i stref klimatyczno‑roślinno‑glebowych;

  • określać na podstawie danych położenie stacji klimatycznej w określonej strefie klimatycznej;

  • odróżniać strefy roślinne Afryki na podstawie ilustracji i opisów;

  • opisywać przykładowe zależności między klimatem, roślinnością i glebami w każdej ze stref krajobrazowych Afryki;

  • wyjaśniać przyczyny symetrycznego ułożenia stref klimatycznych, roślinnych i glebowych w Afryce.

1. Afryka – symetryczne położenie względem równika, ukształtowanie powierzchni

Afryka jest drugim po Azji największym kontynentem na świecie. Jej powierzchnia wynosi 30,3 mln km 2. Zwartą bryłę lądu przecina równik i można mówić o prawie symetrycznym położeniu kontynentu względem niego. Afrykę przecina także południk zerowy, a zatem każdy skrajny punkt Czarnego Lądu musi leżeć na innej półkuli.
Afrykę znano już w starożytności – zaliczamy ją do Starego Świata. Na północy kontynent od Europy oddziela Morze Śródziemne, a na północnym wschodzie od Azji – Morze Czerwone. Pozostałe wschodnie wybrzeża Afryki oblewa Ocean Indyjski, a całe zachodnie – Ocean Atlantycki.

Ilustracja przedstawia mapę hipsometryczną Afryki. W obrębie lądów występują obszary w kolorze zielonym, żółtym, pomarańczowym i czerwonym. Niziny głównie na wybrzeżach, na północy przeważają wyżyny, na wschodzie przeważają góry. Morza zaznaczono kolorem niebieskim. Na mapie opisano nazwy półwyspów, wysp, kotlin, wyżyn i pasm górskich, mórz, zatok, rzek i jezior. Oznaczono i opisano stolice i główne miasta. Oznaczono czarnymi kropkami i opisano szczyty górskie. Trójkątami oznaczono czynne wulkany i podano ich wysokości. Mapa pokryta jest równoleżnikami i południkami. Podano współrzędne geograficzne skrajnych punktów: północ – Przyl. Biały, 37°21’N, południe – Przyl. Igielny, 34°52’S, wschód – Przyl. Hafun, 51°23’E, zachód – Przyl. Zielony, 17°32’W. Dookoła mapy w białej ramce opisano współrzędne geograficzne co dwadzieścia stopni. W legendzie umieszczono i opisano znaki użyte na mapie.

Wyżynne ukształtowanie powierzchni i słabo rozwinięta linia brzegowa to cechy charakterystyczne Afryki

Polecenie 1

Korzystając z mapy hipsometrycznej Afryki, oblicz, w jakiej odległości od równika leżą Przylądek Biały i Przylądek Igielny.

Wskazówka

Pamiętaj, że 1° szerokości geograficznej odpowiada 111,1 km, a 1' to 1852 m.

Charakterystyczną cechą ukształtowania poziomego Afryki jest bardzo słabo rozwinięta linia brzegowa. Afryka ma trzykrotnie większą powierzchnię niż Europa, ale linia brzegowa tego lądu jest krótsza. Świadczy to o zwartości lądu. Jedynym większym półwyspem jest Półwysep Somalijski na wschodnim wybrzeżu. Większymi zatokami są: rozległa Zatoka Gwinejska na zachodnim wybrzeżu, Zatoka Adeńska na Morzu Arabskim i dwie zatoki na północy: Wielka Syrta i Mała Syrta. Jedyną dużą wyspą jest Madagaskar leżący na Oceanie Indyjskim (czwarta co do wielkości wyspa na świecie).

Na mapie hipsometrycznej Afryki dobrze są widoczne charakterystyczne cechy ukształtowania powierzchni.

  • Większość obszaru Afryki leży na znacznych wysokościach nad poziomem morza – średnia wysokość kontynentu to 660 m n.p.m.

  • Liczne kotlinowate obniżenia otoczone są przez rozległe tereny wyżynne.

  • Łańcuchy górskie rozciągają się na północy – góry Atlas – i na południu – Góry Przylądkowe oraz Góry Smocze.

  • Najwyższe szczyty kontynentu znajdują się w odosobnionych masywach górskich będących wygasłymi wulkanami. Są to: Kilimandżaro (5895 m n.p.m.), Kenia (5199 m n.p.m.), Ruwenzori (5109 m n.p.m.).

  • We wschodniej części Afryki od Morza Czerwonego do ujścia rzeki Zambezi biegną Wielkie Rowy Afrykańskie. Są to zapadliska tektoniczne w części wypełnione wodami potężnych, głębokich jezior, np. Tanganika o powierzchni 34,4 tys. km2 i głębokości 1435 m.

  • Region Afryki Wschodniej jest niestabilny tektonicznie, występują tu częste trzęsienia ziemi i znajdują się czynne wulkany, np. Meru (4565 m n.p.m.) czy Karisimbi (4507 m n.p.m.).

    Ilustracja przedstawia mapę Afryki. Kolorem ciemnopomarańczowym oznaczono progi wyżynne i górskie, a kolorem jasnopomarańczowym – kotliny i niziny. Niziny są położone na wschodnich i zachodnich wybrzeżach, a kotliny są rozmieszczone na terenie całego kontynentu i otoczone przez przylegające do nich tereny wyżynne lub górskie. Wszystkie formy są opisane, na przykład w centrum kontynentu jest Kotlina Kongo, a na południu Kotlina Kalahari. We wschodniej części Afryki jest rów tektoniczny zaznaczony na mapie linią, a w jego obrębie jest pięć wulkanów, między innymi Kilimandżaro. Dookoła mapy w białej ramce opisano współrzędne geograficzne co dziesięć stopni. W legendzie umieszczono i opisano kolory i znaki użyte na mapie.

    Ważniejsze wyżyny i kotliny w Afryce

     

Ćwiczenie 1

Przylądek 35°S, 20°E

 

Odczytaj na mapie hipsometrycznej Afryki, który ze skrajnych przylądków kontynentu ma współrzędne geograficzne 35°S, 20°E.

 

Na zdjęciu kilka szczytów o żwirowych stokach porośniętych kępami traw.

 

Wydma na pustyni piaszczystej. W tle skaliste pagórki.

 

Na zdjęciu rzeka wraz z dopływami w zalesionej dolinie o płaskim dnie.

 

Na zdjęciu satelitarnym bardzo długie jezioro o nieregularnej linii brzegowej.

 

Na zdjęciu szczyt ośnieżony szczyt górski o płaskim wierzchołku.

 

Na zdjęciu płaski teren, rozległe rozlewisko, gdzieniegdzie drzewa.

 

Na zdjęciu na pierwszym planie morze, dalej brzeg morza, piaszczysta plaża, palmy, zabudowania z dachami krytymi słomą lub palmowymi liśćmi.

 

2. Strefy klimatyczne w Afryce

Na powierzchni Ziemi występuje przestrzenne uporządkowanie elementów środowiska przyrodniczego, które zmieniają się wraz z szerokością geograficzną. Zjawisko to nazywa się strefowością geograficzną. Przyczyną strefowości jest kształt Ziemi i jej położenie względem Słońca, z czym wiąże się różny kąt padania promieni słonecznych, a to z kolei wpływa na zmiany ilości energii słonecznej dochodzącej do poszczególnych równoleżników. Na przykładzie Afryki – leżącej symetrycznie względem równika – można wykazać strefowość klimatyczną, roślinną i glebową oraz przedstawić wzajemne oddziaływania między elementami środowiska przyrodniczego.
Symetryczne położenie Afryki względem równika powoduje, że ok. 4/5 powierzchni tego lądu leży w strefie między zwrotnikiem Raka a zwrotnikiem Koziorożca. Wyrównana powierzchnia kontynentu i brak wielkich łańcuchów górskich umożliwiają swobodną cyrkulację mas powietrza, typową dla strefy gorącej.

Na ilustracji schemat cyrkulacji powietrza w strefie zwrotnikowej i równikowej. Suche powietrze z ośrodka wyżowego nad Saharą płynie w kierunku równika. Pasaty na półkuli północnej wieją z kierunku północno-wschodniego. Suche powietrze z ośrodka wyżowego nad pustynią Kalahari płynie w kierunku równika. Pasaty na półkuli południowej wieją z kierunku południowo-wschodniego. W strefie równikowej ogrzane powietrze unosi się, ochładza, para wodna skrapla się i spada deszcz zenitalny.

Uproszczony schemat cyrkulacji powietrza w strefie międzyzwrotnikowej

Do ważnych czynników geograficznych wpływających na typy klimatu w Afryce należą też wyżynny charakter kontynentu z wysokimi krawędziami na wybrzeżach oraz układ prądów morskich.

Dwa elementy klimatu – temperatura powietrza oraz wysokość opadów i ich roczny przebieg – są podstawą do wydzielenia typów klimatu w Afryce.
W strefie międzyzwrotnikowej średnie roczne temperatury powietrza mieszczą się w przedziale między 20°C a 30°C. Nieco niższe średnie temperatury roczne, od 10°C do 20°C, występują jedynie na północnych i południowych krańcach kontynentu oraz na obszarach leżących na dużych wysokościach n.p.m.
Sumy opadów rocznych również wykazują wyraźną strefowość.

Ilustracja przedstawia mapę Afryki. Kolorami przedstawiono średnie roczne sumy opadów. Kolor ciemnoniebieski – opady powyżej dwóch tysięcy milimetrów – obszary wokół równika. Im dalej od równika na północ i południe, tym mniejsze roczne sumy opadów (kolory niebieskie i jasnoniebieskie), aż do terenów pustynnych na północy (Sahara) i południu (Pustynia Kalahari)z sumą opadów poniżej stu milimetrów przedstawionych kolorem żółtym. Kolorowe pasy układają się równoleżnikowo. Morza zaznaczono kolorem niebieskim i opisano. Mapa pokryta jest równoleżnikami i południkami. Dookoła mapy w białej ramce opisano współrzędne geograficzne co dziesięć stopni.

Średnie roczne sumy opadów w Afryce

W strefie równikowej opady są wysokie – przekraczają 2 tys. mm. Im dalej na północ i południe, tym opadów jest mniej. Na Saharze przeciętej przez zwrotnik Raka roczna suma opadów nie przekracza 250 mm. Z kolei na półpustyni Kalahari leżącej na zwrotniku Koziorożca opady są nieco wyższe i wynoszą od 250 mm do 500 mm. W strefie wybrzeży wpływ na wysokość opadu mają prądy morskie. Chłodny Prąd Benguelski przyczynił się do powstania Pustyni Namib leżącej na wybrzeżu południowo‑zachodnim.
Mapa typów klimatu w Afryce i diagramy klimatyczne pokazują ich strefowe ułożenie.

Ilustracja przedstawia mapę typów klimatu w Afryce. Kolorami oznaczono typy klimatu, układają się one pasami o przebiegu równoleżnikowym. Wzdłuż równika klimat równikowy wybitnie wilgotny i podrównikowy wilgotny. Na zwrotnikach klimat zwrotnikowy suchy i zwrotnikowy wilgotny (tylko na wschodnim wybrzeżu). Na północ od zwrotnika Raka i na południe od zwrotnika Koziorożca klimat podzwrotnikowy wilgotny (południowe i północne wybrzeża Afryki. Wzdłuż wybrzeży kontynentu strzałkami przedstawiono prądy morskie. Zimne prądy płyną wzdłuż zachodnich wybrzeży z północy i południa w kierunku równika. Ciepłe prądy płyną na zachodnim wybrzeżu wzdłuż równika w okolicach Zatoki Gwinejskiej i na wschodnim wybrzeżu w rejonie Madagaskaru, od równika na południe. Na mapie południki i równoleżniki. Dookoła mapy w białej ramce opisano współrzędne geograficzne co dziesięć stopni. W legendzie umieszczono i opisano kolory użyte na mapie. Z prawej strony mapy pięć diagramów klimatycznych dla charakterystycznych stacji z każdej strefy klimatycznej. Połączone liniami z miejscowościami na mapie. Różnią się wysokością słupków obrazujących wielkość opadów i przebiegiem wykresów temperatur.

Mapa typów klimatu; roczny przebieg średnich miesięcznych temperatur powietrza i sum opadów miesięcznych w wybranych stacjach klimatycznych w Afryce

Położenie geograficzne Afryki oraz oddziaływanie czynników geograficznych powodują, że:

  • typy klimatu układają się symetrycznie względem równika;

  • na całym obszarze kontynentu przeważają gorące i ciepłe typy klimatu;

  • rozkład opadów jest uwarunkowany cyrkulacją atmosferyczną w strefie międzyzwrotnikowej i też wykazuje symetryczne ułożenie względem równika;

  • przebieg opadów w poszczególnych miesiącach wyznacza afrykańskie pory roku – deszczową i suchą.

Ćwiczenie 2

Niskie opady na Saharze

 

Który z wymienionych czynników powoduje, że na obszarze Sahary roczna suma opadów nie przekracza 250 mm?

 

Ćwiczenie 3

Diagram klimatyczny

 

Diagram przedstawia dane jednej ze stacji klimatycznych w Afryce. Określ położenie tej stacji względem równika oraz typ klimatu, w którym ona leży.

 

Na zdjęciu biała tablica z napisami w języku angielskim zawieszona pod daszkiem, przed wejściem do budynku.

 

Na zdjęciu gęsty, wielopiętrowy, las równikowy, mgła.

 

Na zdjęciu głęboka dolina wśród skalistych gór, piaszczyste dno doliny, w samym jej środku wąską strugą płynie płytka rzeka.

 

Na zdjęciu bardzo szeroki wodospad. Widok z góry, na brzegach rzeki las. Na pierwszym planie droga, parking, punkt widokowy.

 

Na zdjęciu lotniczym rzeka, brzegi zielone, pola uprawne, dalej od brzegów rzeki tereny piaszczyste całkowicie pozbawione roślinności.

Nil – największa rzeka Afryki może przedrzeć się przez piaski Sahary dzięki dużej ilości wody zebranej w strefie równikowej i podrównikowej

Na zdjęciu satelitarnym oświetlone punkty nad rzeką i u jej ujścia.

Nocne zdjęcie satelitarne ujściowego odcinka Nilu – ludność osiedliła się tam, gdzie zawsze była woda, czyli wzdłuż rzeki i w jej delcie

3. Strefy krajobrazowe Afryki

Strefowy układ klimatów w Afryce wpływa na strefowe ułożenie naturalnych zespołów (formacji) roślinnych, a także typów gleby. Składniki środowiska przyrodniczego występujące na pewnym obszarze oddziałują na siebie. Efektem jest powstanie w Afryce wyraźnie zaznaczających się krajobrazów, które zmieniają się w czasie – zgodnie z cyklami geograficznymi i astronomicznymi (pory roku), a także w wyniku oddziaływania naturalnych czynników żywiołowych (opady, susze); współcześnie również pod wpływem działalności człowieka (rolnictwo, górnictwo).
Mapa poniżej przedstawia krajobrazy Afryki – zauważ, że nazwy stref roślinnych stosuje się także do określenia stref krajobrazowych.

Ilustracja przedstawia mapę krajobrazową Afryki. Na mapie uwzględniono następujące strefy roślinne: roślinność śródziemnomorska, półpustynia, pustynia, sawanna, las parkowy, wilgotny las, równikowy, las namorzynowy. Strefy roślinności układają się pasami, wzdłuż równika – las równikowy w Kotlinie Kongo, dalej na północ i południe: lasy parkowe, sawanny, półpustynie i pustynie. Góry oznaczone kolorem szarym, obszary rolnicze – kolorem żółtym (głównie wzdłuż rzek). Morza niebieskie. Na mapie opisano nazwy nizin, wyżyn i pasm górskich, mórz, zatok, rzek i jezior. Oznaczono i opisano główne miasta. Oznaczono czarnymi kropkami i opisano szczyty górskie. Mapa pokryta jest równoleżnikami i południkami. Dookoła mapy w białej ramce opisano współrzędne geograficzne co dziesięć stopni. W legendzie umieszczono i opisano znaki użyte na mapie.

Równoleżnikowy układ stref roślinnych (krajobrazowych) w Afryce

Charakterystyka stref roślinnych i glebowych w Afryce
WILGOTNY LAS RÓWNIKOWY
W KOTLINIE KONGO
W strefie klimatu równikowego wilgotnego występuje wiecznie zielony, gęsty, wilgotny wielowarstwowylasbędący najbujniejszą formacją roślinną na Ziemi. Wyróżnia się on wielką bioróżnorodnością gatunkową i ekosystemową. Szacuje się, że żyje w nim ok. 25 tys. gatunków roślin, w tym ok. 3 tys. drzew. Las równikowy, nazywany także lasem deszczowym, składa się z kilku warstw roślinności wzajemnie się przenikających. Wysoka temperatura powietrza i duża wilgotność umożliwiają całoroczną wegetację roślin. Brak pór roku powoduje, że obok siebie występują rośliny tego samego gatunku, z których jedna dopiero kwitnie, a druga już owocuje. Cechą charakterystyczną drewna jest brak pierścieni przyrostów rocznych. Świat zwierząt jest również bardzo różnorodny
Wysoka temperatura gleby i duża jej wilgotność przyczyniają się do szybkiego rozkładu szczątków organicznych, które są natychmiast wykorzystywane przez kolejne pokolenie roślin. Procesy chemiczne i biochemiczne przebiegają tu kilkakrotnie szybciej niż w innych strefach. W procesie wietrzenia powstają tlenki żelaza i glinu barwiące gleby na czerwono. Są one nazywane glebami czerwono‑żółtymi (ferrasolami, glebami ferralitowymi)
SAWANNA 
W STREFIE KLIMATU PODRÓWNIKOWEGO
W strefie klimatu podrównikowego, w którym naprzemiennie występują pora deszczowa i sucha, charakterystyczną formacją roślinną jestsawanna. Obejmuje ona obszar na północ od lasu równikowego do równoleżnika 15°N i na południe do 18°S. Sawanna jest formacją roślinną zajmującą największy obszar w Afryce. W zależności od długości trwania pory wilgotnej i sumy opadu różni się ona składem gatunkowym roślinności. Dominującą roślinnością zawsze sątrawyz pojedynczymi kępami drzew, głównie akacji o parasolowatych kształtach i baobabów. Im mniejsza ilość opadu, tym uboższa jest roślinność. W obszarze o niskim opadzie, ok. 200‑500 mm, występuje typ suchej sawanny kolczastej porośniętej przez niskie trawy i kolczaste krzewy.
W porze deszczowej sawanny obfitują w pokarm roślinny, dlatego też w tym czasie występuje tu bogaty i zróżnicowany gatunkowo świat zwierząt trawożernych, liściożernych, mięsożernych i padlinożernych
Gleby na sawannach są ubogie w składniki odżywcze. Sezonowa zmienność zawartości wilgoci powoduje wymywanie cząstek ilastych. Występujące na sawannach częste pożary niszczą ochronną pokrywę roślinną i obnażają warstwę glebową, z której deszcz wypłukuje, a wiatr wywiewa substancje pokarmowe. Typowymi glebami sawann są gleby czerwonobrunatne
PUSTYNIE 
W STREFIE KLIMATU ZWROTNIKOWEGO SUCHEGO
W strefie klimatu zwrotnikowego suchego i skrajnie suchego występują pustynie. Termin ten odnoszący się do formacji roślinnej określa obszar pozbawiony zwartej szaty roślinnej. W Afryce Północnej na zwrotniku Raka leży Sahara – największa gorąca pustynia na świecie o powierzchni 9 mln km2. Na południu na zwrotniku Koziorożca rozciąga siępółpustynia Kalaharii leżąca na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiegopustynia Namib. Na tych obszarach czynnikami kształtującymi krajobrazy są: duże zmiany temperatury powietrza między dniem a nocą, częste suche i gorące wiatry oraz sporadyczne (raz na kilka lat) obfite i gwałtowne deszcze. Roślinność jest uboga, stanowią ją suchorosty i słonorośla. Zwierząt też jest niewiele i wszystkie są doskonale przystosowane do długich okresów suszy. W niektórych miejscach pustyń wody gruntowe występują na powierzchni (w postaci źródeł) albo płytko pod ziemią – wydrążono tam studnie i powstałyoazy – miejsca, gdzie rozwinęła się względnie bogata roślinność
Elementem klimatu kształtującym gleby na pustyniach są wielkie wahania temperatury powietrza oraz silne wiatry. Przyczyniają się one do intensywnego wietrzenia mechanicznego, którego wynikiem jest obfita zwietrzelina składająca się z okruchów skalnych, żwirów, piasków i pyłów. Wiatr przemieszcza składniki wietrzenia i powstają różne typy pustyń: kamienista, żwirowa, piaszczysta, pylasta.
Podsiąkanie wód i ich szybkie parowanie powoduje powstanie skorup i wykwitów solnych – tworzą się wówczas gleby zasolone lub gleby słone
ROŚLINNOŚĆ ŚRÓDZIEMNOMORSKA
W STREFIE KLIMATU PODZWROTNIKOWEGO
Wybrzeża nad Morzem Śródziemnym i południowe krańce Afryki objęte są klimatem podzwrotnikowym. W tym klimacie lato jest ciepłe i suche, zimą opady są dość wysokie, ale temperatury stosunkowo niskie. Dwa czynniki sprzyjające rozwojowi roślinności nie występują w tym samym czasie. Wpływa to na rozwój określonych gatunków roślin i ich postacie. Dominująca formacja roślinna na północy Afryki to zielone zarośla kolczastych krzewów zwanemakią. Są one niezbyt wysokie, gdzieniegdzie występują rzadkie lasy z dębem ostrolistnym i wawrzynem szlachetnym. Na południowych krańcach Afryki spotkać można podobny typ roślinności, ale tamtejsze gatunki są inne niż na północy kontynentu. Rośliny dostosowały się tam do letniego, wydłużonego okresu suszy, rozwinęły głębokie systemy korzeniowe i wykształciły sposoby zapobiegania utracie wody. Liście są twarde, długie, srebrzyste, pokryte często warstwą chroniącą przed zimnem i zmniejszającą parowanie. Roślinność klimatu podzwrotnikowego wilgotnego często określa się jako zimozieloną i twardolistną
Najważniejszymi glebami w tych obszarach są słabo zwietrzałe gleby brunatne oraz gleby czerwonobrunatne – terrarosa. Cechują się one sezonową zmiennością uwilgocenia

Ćwiczenie 4

Afryka – zwierzęta w strefie krajobrazowej

 

Na mapie zakreskowano jedną ze stref roślinnych w Afryce. Wskaż nazwy gatunków zwierząt żyjących w tym krajobrazie.

 

 

Podsumowanie

  • Afryka, drugi co do wielkości kontynent na świecie, ma powierzchnię 30,3 mln km2. Stanowi zwarty blok lądowy o słabo rozwiniętej linii brzegowej, leżący symetrycznie po obu stronach równika.

  • Charakterystyczną cechą ukształtowania powierzchni Afryki jest dominacja obszarów wyżynnych i kotlinowatych. Średnia wysokość kontynentu wynosi 660 m n.p.m.

  • Położenie geograficzne Afryki wpływa na symetryczne ułożenie stref klimatycznych, roślinnych i glebowych. Elementy środowiska przyrodniczego, oddziałując na siebie, wytworzyły wyraziste, silnie zróżnicowane krajobrazy strefowe.

  • Klimat, pokrywa roślinna i gleba pozostają ze sobą w ścisłych współzależnościach. Roślinność jest wykładnikiem klimatu, a granice typów roślinności określają zasięg typów klimatu; gleba jest kształtowana zarówno przez klimat, jak i typ roślinności.

  • W klimacie równikowym wybitnie wilgotnym rośnie gęsty, wielopiętrowy las równikowy. W klimacie podrównikowym z porami suchymi i deszczowymi rozwinęły się trawiaste sawanny. W klimacie zwrotnikowym suchym powstały półpustynie i pustynie, a wśród nich Sahara – największa pustynia na świecie. Klimat podzwrotnikowy wilgotny (śródziemnomorski) występuje na północnych i wschodnich wybrzeżach Afryki, gdzie rozwinęła się twardolistna i zimozielona roślinność makii.

Kategoria: Moje artykuły | Dodał: kolo (2019-03-14)
Wyświetleń: 193 | Rating: 0.0/0
Liczba wszystkich komentarzy: 0
Imię *:
Email *:
Kod *:
Kategorie sekcji
Mini-czat
Statystyki

Ogółem online: 1
Gości: 1
Użytkowników: 0
Formularz logowania
 Statystyki